Tasavvuf Terimleri – İlk Türk mutasavvıflar

Mutasavvıf, tasavvuf yolunda ilerleyen, yaşamını tasavvufî düşüncelerin temelinde sürdüren kişidir.
Tasavvuf felsefesini inceleyecek olursak:
Temeli Allah sevgisine dayanan, dünyevî işlerden ve yaşayışlardan soyutlanarak kalbi yaratanın sevgisi ve aşkıyla doldurmak ve yaratana yaklaşmak biricik gayesi olan bir düşüncedir… Tasavvuf, düşünüş ve inanma,inanç sistemine dayalıdır:
“Niçin yaşıyoruz? / Bu hayatın amacı nedir? / Yaradana nasıl yaklaşabilirim?” gibi sorular, hareket noktalarıdır…
Her şeyin temeli Allah’tır, yaradandır.Evren ve dünya Allah’ın yansımasıdır ve insanın da ruhuna yaradan üflemiştir, insanda da yaratanının parçası vardır…Bu nedenle sevgili, yaratandır…
Yaratanına aşık olana, ona kavuşmak isteyene “âşık” denir… O yolda ilerledikçe insanın manevi dünyası genişler ve bundan sonra “insan-ı kâmil” yani “olgun insan” olmak için çabalarlar…
İslamiyet Etkisinde Gelişen Türk Edebiyatı döneminde tasavvuf, edebiyatımıza girmiş ve mutasavvıflar bu düşünüşü aşılamak için eserler vermiştir… Bu eserlerle insanlara insan ve Allah sevgisini aşılamayı, düşünmeyi hedeflerler…

Tasavvuf Düşüncesi Nedir

Tasavvuf kelime manasıyla gönlünü Allah’a bağlamak demektir.
 Tasavvuf vahdet-i vücudu işler.

 VAHDET-İ VÜCUD:Evren yaratılmadan önce tek ve mutlak güzellik vardır.İnsan Allah’ın bir parçasıdır.Ondan ayrılmıştır ve tekrar ona dönecektir.Buna vahdet-i vücud yani varlığın tek oluşu denir.
 Tasavvuf inancına göre bu dünya geçicidir.Ve Allah’tan ayrılan ruh ona dönmeye çalışmaktadır.Allah’a ulaşmak için dünyevi zevklerden vazgeçip, aşkla Allah’a bağlanmak gerekir.İnasana duyulan aşk mecazi,Allah’a duyulan aşk gerçek aşktır.
 Tasavvufçular Allah’a ibadetle değil sevgiyle ulaşabileceklerine inanırlar.Cennet ve cehennem önemsizdir.Onlar için cennet Allah’a kavuşma,cehennem ise Allah’tan ayrı kalmaktır.
 asavvuf kelime manasıyla gönlünü Allah’a bağlamak demektir.
 Tasavvuf vahdet-i vücudu işler.