Tasavvuf Terimleri – İlk Türk mutasavvıflar

Mutasavvıf, tasavvuf yolunda ilerleyen, yaşamını tasavvufî düşüncelerin temelinde sürdüren kişidir.
Tasavvuf felsefesini inceleyecek olursak:
Temeli Allah sevgisine dayanan, dünyevî işlerden ve yaşayışlardan soyutlanarak kalbi yaratanın sevgisi ve aşkıyla doldurmak ve yaratana yaklaşmak biricik gayesi olan bir düşüncedir… Tasavvuf, düşünüş ve inanma,inanç sistemine dayalıdır:
“Niçin yaşıyoruz? / Bu hayatın amacı nedir? / Yaradana nasıl yaklaşabilirim?” gibi sorular, hareket noktalarıdır…
Her şeyin temeli Allah’tır, yaradandır.Evren ve dünya Allah’ın yansımasıdır ve insanın da ruhuna yaradan üflemiştir, insanda da yaratanının parçası vardır…Bu nedenle sevgili, yaratandır…
Yaratanına aşık olana, ona kavuşmak isteyene “âşık” denir… O yolda ilerledikçe insanın manevi dünyası genişler ve bundan sonra “insan-ı kâmil” yani “olgun insan” olmak için çabalarlar…
İslamiyet Etkisinde Gelişen Türk Edebiyatı döneminde tasavvuf, edebiyatımıza girmiş ve mutasavvıflar bu düşünüşü aşılamak için eserler vermiştir… Bu eserlerle insanlara insan ve Allah sevgisini aşılamayı, düşünmeyi hedeflerler…