EŞZAMANLI
MÜHENDİSLİK
Son yıllarda geleneksel üretim modellerinde değişim ihtiyacı kaçınılmaz
olmuştur. Geleneksel yaklaşımda ürün ardışık adımlarla,her biri değişik
departmanda olmak üzere adım adım son halini alır. Bu geleneksel yöntemde işyerindeki
departmanlar birbirinden bağımsızdır ve aralarındaki iletişim oldukça
sınırlıdır,teknik bir karar verildiğinde bunun sonradan daha iyi bir
alternatifiyle değiştirilmesi güçtür,çünkü böyle bir değiştirme için tüm
sistemin yeniden ele alınması gerekir. Bu yöntemde ürün dizayn çalışmaları ve
üretim ön hazırlık süresi oldukça uzun sürmektedir. Yeni bir ürünün
üretilebilmesi için uzun bir döngü söz konusudur. Ürünün dizaynındaki tek rol
dizayn mühendisinindir. Dizayn mühendisleri
geliştirdikleri ürünün istedikleri ölçü ve kapasitede olması için
verileri imalat mühendislerine verirler. Bir sonraki basamak imalat
mühendislerinin ürünün montaj hattını,üretim planını tasarlamalarıdır. Ancak
tüm bu işlemler bittikten sonra bilgiler
müşteriyle buluşmak üzere pazarlama departmanına verilir. Faaliyetleri
bittiğinde ilgili kişiler tasarım zincirinden ayrılırlar,bu nedenle tasarım
sürecinin erken aşamalarında bulunan kişiler daha sonraki aşamalarda
çalışanlarla görüşmezler. Hataların tasarımın son ve de geri dönülmez
aşamasında ortaya çıkması imalat
masraflarını arttırabileceği gibi geliştirilen yeni ürün pazarın ihtiyaçlarına
cevap veremeyebilir. Bu da imalatçıları global pazarda yer alabilmek için
mühendislik yöntemlerini yeniden gözden geçirmeye ve sistemlerinde köklü
değişiklikler yapmaya itmiştir. Böylece “Eş Zamanlı Mühendislik “ kavramı
doğmuştur. Yani eş zamanlı mühendislik düşüncesinin çıkış nedeni; ürünlerin
eskiye göre çok daha karmaşık hale gelmesi ve bir kişi ya da bölüm tarafından
tamamen anlaşılmasının güçleşmesi nedeniyle ürün tasarımının çok uzun
sürmesi,üretim maliyetli olması ve ürünün beklenenleri yerine getirmemesi
,dolayısıyla müşterilerin memnun edilememesi olmuştur.
